Adam, Kadin ve Çocuk

Adam önce kitaplari topladi.. kadin, kapisi kapali, agliyordu.. çocuk merdivenlerde oturmuş, zaman dursun istiyordu.. bir ayriligin üç daliydilar.... Birikmiş ne varsa atma zamaniydi şimdi.. çocuk merdivenlerin basamaklarini saydi.. saçlarini çözdü, bir daha ördü.. kadin kapi kolunu tutmak, kapiyi açmak, adamin yanina gitmek istedi... adam resimleri ayirdi, bir ayakkabi kutusuna koydu.. çocuk kapi ziline bakti, kadin duvardaki saate... adam,açik olan pencereye.. Bir ayriligin üç kahramaniydilar.... Zaman durmuyor, adam kalmiyor, kadin engel olmuyordu... zaman duramiyor... adam kalamiyor... kadin engel olamiyordu... çocuk boynundaki ipli anahtarla kapiyi açti.. çizgili defterinin arasindan, kuruttugu gelincik çiçegini aldi.. kadin balkon kapisini açti, rüzgar perdeleri uçurdu... adam, açik pencereyi kapatti, masanin örtüsünü düzeltti... bir ayriligin üç adimiydilar... adam gitti... kadin kaldi... çocuk büyüdü.... şimdi gelincik bir ayakkabi kutusunda, siyah beyaz resimlerle birlikte... ayakkabi kutusunun anisi çocugun kilitli kalbinde.. bir ayriligin üç resmiydiler... adam.. kadin ve çocuk... perdeler.. kapi kolu... ve merdiven.... bir ayriligin üç şahidiydiler...