Gönül Vazgeçmiyor

Katıldım, yitik bir rüzgârın soluğuna Kurtulamadım bir türlü, gönül vazgeçmiyor. Düştüm, görmez bir dilberin sevdasına Kurtulamadım bir türlü, gönül vazgeçmiyor. Sever beni dedim, bir sevdaya gönül verdim Sanki benden başkasını mı bulacak derdim Sevmedi, ben bu kör aşka yenildim Kurtulamadım bir türlü, gönül vazgeçmiyor Heyecanlı yürek, sakinleşir durur Elbette bir gün kendinin layığını bulur Diye diye bekledim, böyle iş mi olur? Kurtulamadım bir türlü, gönül vazgeçmiyor Güneş doğsa olur artık ta tepelerden Gönül geçse olur artık şu sevmelerden Bıktım ağlamalardan inlemelerden Kurtulamadım bir türlü, gönül vazgeçmiyor Söyleyeyim derdimi dinleyen olmasa da Şu feryadı acımasız yâr duymasa da Gönül duyulmaz feryatlardan bıksa da Kurtulamadım bir türlü, gönül vazgeçmiyor