انوری ابیوردی

گفتم که به پایان رسد این درد و عنا دستی بزند به شادمانی دل ما دل گفت کدام صبر ما را و چه کام ور غم سختست شادکامی ز کجا

بوطالب نعمه ای سپهرت طالب بر تابش آفتاب رایت غالب در دور زمانه یادگاری نگذاشت بهتر ز تو گوهری علی بوطالب

عمری بادت کزو به رشک آید نوح راحی به کفت کزو خجل گردد روح شام همه شبهات به صبح آبستن صبح همه روزهات ضامن به صبوح

عمری جگرم خورد ز بدخویی چرخ یک روز نرفت راه دلجویی چرخ آورد و به دست جور مریخم داد با زهره گرفتست مرا گویی چرخ

از چرخ که کامی به مرادم ننهاد وز بخت که بندی ز امیدم نگشاد پیروز شه طغان تکین دادم داد پیروز شه طغان تکین باقی باد

دادم به امید روزگاری بر باد نابوده ز روزگار خود روزی شاد زان می ترسم که روزگارم نبود چونان که ز روزگار بستانم داد

جوهر که ز ایزدش همی نامد یاد وز مرتبه آفتاب را بار نداد از مرگ به یک تپانچه در خاک افتاد احسنت ای مرگ هرگزت مرگ مباد

با هرکه زبان چرخ رازی بگشاد چون پای نداشت پای تا سر بنهاد زان داد سخن همی بنتوانم داد کابستن رازهابنتواند زاد

با قدر تو آب آسمان ریخته باد با خاک درت ستاره آمیخته باد گر کم کند از سر تو یک موی فلک خورشید ازو به مویی آویخته باد

در چشمه تیغ بی کفت آب مباد در زلف زره بی کنفت تاب مباد بی یاد مبارک تو در دست ملوک در آب فسرده آتش ناب مباد

هرگز دلم از وفای تو فرد مباد یک دم ز غم تو بی دم سرد مباد گر وصل تو درمان دلم خواهد کرد پس یک نفس از درد تو بی درد مباد

ای شاه زمین دور زمان بی تو مباد تا حشر سعود را قران بی تو مباد آسایش جان ز تست جان بی تو مباد مقصود جهان تویی جهان بی تو مباد

هرچند که بر جزو بود کل غالب باشد همه جزو کل خود را طالب جزویست که کل خویش را ماند راست بوطالب نعمه از علی بوطالب

حسن تو مرا ز نیکوان شاهی داد عشق تو مرا به خیره گمراهی داد از راستی ام نخواهی آگاهی داد تا چند مرا پرده کژ خواهی داد

مریخ سلاح چاوشان تو برد گوی تو زحل به پاسبانی سپرد در ملکت تو چه بیش و کم خواهد شد گر چاوش تو به پاسبان برگذرد