Yeşil

Bazen görüyorum gözlerin hiç açilmadik bir sayfa Hiç bir şey yazilmamiş sadece yeşil Sen beni gözlerinden kovmadan önce bedenindeydim Ruhundaki çocuklarla dansediyordum Sen uyanincaya kadar Benim sefilligimi örten herşeyi verdin Verdikçe azaldin Azaldikça sevginden kara bulutlar Üstüme çöktü Uzaklaştikça hatiralar ve senden biraz Seni düşündükçe şimdi dişari çikiyorum Dişarida sen varsin belki Çocuklar oynuyor etrafimda Senin içindeydi hepsi bi aralar Çiplakliginla geçen günlerimizin Içimde büyüttügü güneşler öldükçe siyah Daha siyah Gecelere yalvardim Niye bizim olmasindi Giden her aşkim bana siyah dönüyor karanlik Firtinalari verdin Kendin kurtuldun ama Arkanda bir enkaz biraktin Ve muhtaç degilken sana Kirilmiş bir bardak gibi Attin beni uzaklara Kimbilir şimdi hangi çöplükte kalbim Ve senin çocuklarinla oynamakta leş gibi