عارف قزوینی

نامه من برت از کان شفا می آید محترم دار که این نامه ز ما می آید از سیه کاری من گشته گریزان از من شکوه ها دارد و در پیش شما می آید…

عارف قزوینی در دیوان خود و در مقدمه ای بر این تصنیف آورده است این تصنیف در دوره دوم مجلس شورای ایران در تهران ساخته شده است به واسطه عشقی که حیدرخان عمواوغلی بدان داشت میل دارم این…

خوشا شیراز و عهد باستانش درخشان دوره دور کیانش درود پاک نیکان بر روان نکو کیخسرو گیتی ستانش…

ز زلف بر رخ همچون قمر نقاب انداخت فغان که هاله به رخسار آفتاب انداخت هلاک ناوک مژگان آنکه سینه ما نشانه کرد و بر او تیر بی حساب انداخت…

عارف در دیوانش می نویسد که این تصنیف را پنج-شش ماه پس از تصنیف شوستر که آن را زمستان سال ۱۳۲۹ هق سروده با یک حالت یأس و ناامیدی ساخته است باد فرح بخش بهاری وزید پیرهن عصمت گل بردری…

می از اندازه فزونش بده ای ساقی بزم تا خراب افتد و ما دست به کاری بزنیم شب اگر دست به گیسوی نگاری بزنیم ره صد قافله دل در شب تاری بزنیم…

دل ز می دست برنمی دارد دست تا هست برنمی دارد صبح شد باز از گریبانم زندگی دست برنمی دارد…

سرخ آن کس که رخ از باده گلگون نکند فصل گل روی همان به که به هامون نکند پای در دره کیخسرو و دارا ننهد سیر این منظره با خاطر محزون نکند…

بلبل شوریده فغان می کند شکوه ز آشوب جهان می کند دامن گل گشته ز دستش رها ناله و فریاد و امان می کند…

شکنج طره زلفت شکن شکن شده است دلم شکنجه در آن زلف پر شکن شده است نماند قوت رفتن ز ضعف با این حال عجب که سایه من بار دوش تن شده است…

فتادم از نظر آن لحظه ای که دور شدم خوشم به گریه که از دست هجر کور شدم گهی به میکده و گاه در خراباتم هزار شکر که با اهل درد جور شدم…

به نام آنکه در شأنش کتاب است چراغ راه دینش آفتاب است مهین دستور دربار خدایی شرف بخش نژاد آریایی…

عارف قزوینی گریه را به مستی را در شکایت از زمامداری ناصرالملک که در آن زمان نایب السلطنه احمدشاه بود سال ۱۳۲۸ هق تصنیف کرده است گریه را به مستی بهانه کردم شکوه ها ز دست زمانه کردم…

عارف بنا به آنچه در دیوانش نوشته این تصنیف را پس از جدایی از دوست وفادارش استاد علی محمد معمارباش  بین قم و اصفهان ساخته است سال ۱۳۲۹ هق از کفم رها شد قرار دل نیست دست من اختیار د…

خسته از دست روزگار شدم ماندم آنقدر تا ز کار شدم خون دل آنقدر به دامن ریخت که من از دیده شرمسار شدم…