Köylüler

A Arif Gölge
0 Altın Yaprak
Mutluluk rüzgârı eser havada, Bulgur pilavı pişer tavada, Öküzü tarlada, suyu kovada, Geceyi gündüze katar köylüler. Bir türkü tutturur dağın başında, Sorumluluk biner çocuk yaşında, Baharda, yazında, karakışında, Tohumu tarlaya atar köylüler. Dedesi, ebesi, gelini, kızı, Kaynana, görümce, kayın,baldızı, Kalkarlar doğunca çoban yıldızı, Sabahtan akşama koşar köylüler. Akşamları bir araya gelirler, Ocağın başına hep çömelirler, Çırayı üfleyip de ölçerirler, Sıcacık yuvada yatar köylüler. Yorgun-argın uzanırlar yatağa, Sabah çıkacaklar çünkü atağa, Topraktan evleri benzer otağa, Neşeyi neşeye katar köylüler. Bugünün işini koymaz yarına, Yoksulu da ortak eder varına, Aldırmaz dağların beyaz karına, Doğada hep nöbet tutar köylüler. Biri açken diğeri tok yatamaz, Bir lokmayı bile yalnız yutamaz, Bir çiftçi, sözüne yalan katamaz, Doğruyu ortaya atar köylüler. Ozan Arif sever tüm köylüleri, Köyünde geçirdi tatlı günleri, Yaktı beni köylü kızın gülleri, İçimde gül gibi açar köylüler.

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.