Eterna Dor (Artur de Azevedo)

A Artur de Azevedo
0 Altın Yaprak
Já te esqueceram todos neste mundo... Só eu, meu doce amor, só eu me lembro, Daquela escura noite de setembro Em que da cova te deixei no fundo. Desde esse dia um látego iracundo Açoitando-me está, membro por membro. Por isso que de ti não me deslembro, Nem com outra te meço ou te confundo. Quando, entre os brancos mausoléus, perdido, Vou chorar minha acerba desventura, Eu tenho a sensação de haver morrido! E até, meu doce amor, se me afigura, Ao beijar o teu túmulo esquecido, Que beijo a minha própria sepultura!

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.