Visión lejana

A Arturo Borja
0 Altın Yaprak
A Ernesto Noboa ¿Qué habrá sido de aquella morenita, trigo tostado al sol –que una mañana– me sorprendió mirando a su ventana? Tal vez murió, pero en mí resucita. Tiene en mi alma un recuerdo de hermana muerta. Su luz es de paz infinita. Yo la llamo tenaz en mi maldita cárcel de eterna desventura arcana. Y es su reflejo indeciso en mi vida una lustral ablución de jazmines que abre una dulce y suavísima herida. ¡Cómo volverla a ver! ¿En qué jardines emergerá su pálida figura? ¡Oh, amor eterno el que un instante dura!

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.