Hüzzam

beykoz'da bir balkonda alıngan bir ud buldular ay buluta giriyor yıldızlarla doldu sular ağaçlar mehtabı dağıtıyorlardı unutuldular ölmekle sevmek hiç yakınlaşmamışlardı bu kadar infilâk edebilirler dudak dudağa bir dokunsalar ay buluta giriyor yıldızlarla doldu sular uzak boğaz'daki udun gittikçe hüzzam dalgınlığı gecikmiş duygu depremlerinin usulca kımıldandığı insanların ömürleri boyunca bilmeden yaşadığı en büyük sevgi ölmek midir içlerisıra taşıdığı sevgiliden sevgiliye aktarıp asla anlayamadığı boğucu sevgi kementleri balta gibi tutkular sevenler el koyar sevdiğine kısaca yok olmaktır sevdanda kendini kaybetmek sevdiğinde bulmaktır ne o gerçektir ne sen aşk büyük bir avunmaktır ne kadar görkemliyse o kadar hüsrana uğratır en iyisi bu belâya hiç tutulmamaktır o ağır yalnızlardır ki bu sayede kurtuldular