Kayıp Geceliğim, O Yüzün

"Boydan kısa uykuların künyesinde, Sessizce büyümekte, sağanakla çoğalmaktasın.." Kalbim çıkılamayacak kadar dardı: Karanlığın son hüzmelerinde, çıktın yüzümden Kanayan gözlerimde yeniden doğmak için, Rüzgar sürümüş yağmur bürümüş, kabrinin ortasında Yeni yetme hüzünlere gebe kalmak için. Kan sığmazdı, sızardı kirpiklerimin arasından İsminin heceleriyle çatlayan dudaklarımın arasına Ve kan sıcağı bakışlarının sonunda Hüzmelerin eridiği gözbebeklerinin sönük karanlığında Yürüyerek girdin, kan yağan, kan tanelerine bulanan Yitirdiğim umutlarımın arasına. "Gözlerin ayışığını yutmuştu, bir fırça darbesiyle." Işığım gidiyordu, kırılıp düşüyordu, siyahın köhne yalnızlığına Beyazla vurulmuştun, kırmızıya sarıldın(gözlerimi kanatmaktan) Su olmuştun kalbimi dileyen, Kan oldun önümde buğusuyla ellerimi kırmızıya doyuran, Kayıp geceliğim o yüzünün, kimse görmemeliydi Parmak izlerimle kirlendiğini... "Şimdi o kadar kalabalığım ki; yetmeyen yalnızlığıma vurulacak kadar, Ve gece vakti kalbini bir fahişenin kollarında uyutacak kadar... Olduğum hiç olmadı, öldüğüm ise hala soru işareti? "