Sensizliğin Günlüğü

Ne yapayım, Bu şarkıyı unutmayı beceremedim" Önce bitecek gibi başlamıştın, Sonra, Sonra yasım kadar büyümeye başladın içimde Yüzünün yerini hayal Gözlerinin yerini umut aldığında Sende beni kaybettiğimi farkettim Anladım ki, Yaşım kadar küçük kalmıştım içinde.. Mevsimin elveda ile başladığı bu şehirde Yokluğun rüzgara değmişti sanki, Yağmur, yüzümü mesken diye tuttuğunda Kaporasını peşin, kirasını altı aylık ödemişti artık. Senliliğimle başlayan bu şarkının Sensizliğimle devam eden nakaratında bırakılmıştı Hayal sarısı bu yürek.. Belkide bu yüzdendi, unutmayı öğrenememem.. İbadetin bittiği, ihanetin başladığı Sensizliğin günlüğünde, Ölüme sevgi duymaya, hala başlamadım Ama saygı duyuyorum, orası kesin.. Çünkü, çünkü: En azından bana senden Daha yakın..