Yüzün Yalnız Yüzüm

Yokluğumla ?kırmızı yapraklı sevgili?, yokluğunda; Martılarla konuştum bu sabah; ?sizlere de hiç simit attı mı? diye, Yüzüm(n)e bile bakamıyorlardı Konuşmayı unutmuşlar gibi sadece susuyorlardı. Anladım ki, ? Yokluğumla ?akşamüstü sevgili?, yokluğunda; Kaldırımlarla konuştum bu öğlen, ?ayakkabı numarası otuzaltı mı? diye Arşınladım kaldırımları sırf konuşsunlar diye, ama nedense Onlarda susmayı konuşuyorlardı. Anladım ki, ? Yokluğumla ?yabancı sevgili?, yokluğunda; Pencerenle konuştum ikindi vakti, ?seni neden kapattı? diye Sadece çarpmayı biliyordu rüzgarıyla Sürekli ağlatan hüzünlü bir şarkıyı hatırlatıyordu bu ses. Anladım ki, ? Yokluğumla ?gözyaşı sevgili?, yokluğunda; Gölgenle konuştum bu akşam, ?seni ne zaman kimliksiz bıraktı? diye Son nefesteydi, ama direndi çok direndi ve söylediği sadece birkaç kelimeydi: ?Kokusu kalmamış? diyebildi. Anladım ki, Anladım ki zevksiz bir resim bırakmışsın kentine çizilmiş ve gitmişsin.. Yokluğunun varlığında ?Sarhoşum sana Sevgili?, Bu gece vakti, pencereden yalnızlığı seyretmek gibi, Saat yine seni soluyor şimdi Artık ıslak sokakların yağlı boya mevsimlerimde Artık gözlerim İstanbul?un kara bulutları Artık Marmara yok saçlarımda Ve artık çalısı bile su birikintisi kalbinin, Kokusu kalmamış senimde. ? Ben seni beş vakit yaşarken, ki ben seni adımlarıma yazarken peki sen ne yaptın bana sevgili? Bir martıya simit parçası atar gibi, Otuz altı numara ayakkabının izini kalbime bırakarak, Bir ikindi vakti pencereni kapatarak, Yalnızlığı seyrettirip öyküne, Gölgeni kimliksiz bırakıp ve gittin. İstanbul?da bir park gibi, salıncaksız bırakıp ve gittin.. Oysa ceplerime kadar sendin ama sen yinede gittin: Sen gittin kırk saçlı bir gülüşüm artık Sen gittin uykusuz artık gökyüzü Sen gittin yıldızlar gidilmeyen bin şehir Sen gittin İstanbul okunmayan bir şair Sen gittin içimde bakışların sırılsıklam Sen gittin sensizliğimle beraber adressiz bir dolunay Sen gittin gülüşüm kadar yalnız yüzüm. İsteseydin bir hecen bile olabilirdim yada bir harfin, okuyamadığım yüzünde İsteseydin uykusuz bırakırdım yüzümü ve kuşların(martıların) gözyaşını tutardım gökyüzünde. Yüzün koskoca bir şehirdir, Yüzün yapayalnız bir şiir Yüzün duyguları çalınmış tek dizelik bir şairdir artık Gölgeni ıslattığın bu nehirde. Ve sen gittin, hikayen de gitti İstanbul?dan; kokusu da Uzun boylu bir yağmurun unutamadığı bir yere, Unutma; benim adım, adımlarına sıkıştırılmış bir yalnızlıktır artık. Öykünü teslim etmişcesine, sensizlik sensin benim Ve YÜZÜN yalnız YÜZÜM.