Yok Saydım Kendimi

Kendimi buzlara sıkışmış kardelenler gibi hissettiğim şu dakikalar Bir parça güneş,gün ışığına çıkmama vesile olacak, Gönlüm sulhe erecek.. Umutlarım yaprak yaprak soldu.. Yüreğimde yeşerttiğim bütün çiçeklerimin körpecik tohumları döküldü… İnce bir dal gibi kırılıp atılmak mı olmalıydı hayatımdaki değerlerim.. Âh ben aslında, Sonsuzluklar âleminin tutkunu olan gönlümü, Fâni alemin, Fâni objesine böylesine mahkûmâne bağlandığımdan dolayı, Şimdi ıstıraplar içinde kıvranıyorum… Belki ıstırap çekmek insan ruhunun kemâle ermesidir… Belki ıstırap çekmek ötelere,güzellikler âlemine kanat çırpmaktır.. Ama dostlar gelin görün ki, Bende hal kalmadı… Bittim Tükendim.. Vazgeçtim hayata dair ne varsa.. Gündüzün geceden sıyrılışı gibi, Bende bu hayattan sıyrılmayı kaç gece düşündüm bilemiyorum… Kaç gece,gecelerin yüreğini yardım kendimi aradım… Ama bulamadım… Ve yine anlatamadım kimseciklere bunun yalnız benim hikayem olduğunu