O Çocuk

İnanılası değil aslında.. İnanmak çok zor buna... Ama gerçek bu... Dogru bu... aşina... O çocuk var ya... o çocuk.. Kırklık duygularımı dürtebiliyor, Şarap pembesi çiçekli... begonvil dikeni gibi... Sarp kayaıkları eriten, Oyabilen, masum guney ruzgarları gibi... O çocuk... Yıllar sonra elime kalemi aldırtıp, şiirler yazdıran bana... Sesini duyduğumda... Ürperebildiğim ... Nihayet... Dolunaylı gece yarılarında, ergenlık yaşatıp... Egeyi seyrettiren kana kana... O çocuk var ya... Yanağımı rüzgar okşayınca... Bir an bir el hissediyorum... Üstü killi, beyaz, masum... Çekingen bir el bu... GÖzlerinde kayboluyorum bazen resmine bakarken... Sesini duyumsuyorum, uzaktan.. İçli, derin.. sevdali... Bazen duygularını.. hüzün, şikayet, korku... tedirginlik... O çocuk... Bitmeyecek şiirler yazmak istiyorum, Sonu olmayan şarkılar söyleyerek... Sayfaları sayısız defterlere... Mürekkebi sonsuz kalemlerle... Yaşamak bu duyguları... kırkına çeyrek kala... işte.. O çocuk var ya... İnanılası değil aslında... İInanmak zor buna...