Sarısına Eylül ’ ün Mavi Dökmek

/ iki göz kapağı arasına saklanan ömrün can çekişmesidir bu / Ey hayat! İçine sığdırdığın onca yaşam kadar Yorgunum desem sana Eylül çeler aklımı Sesime birikirde öfkem kusamam… Kaldır sırtımdan inmeyen yılları Dizlerim çökmüşken sana Eğmişken belini anıların Taşıyamam… Bak, Bugün takvim bir yaprak daha döktü Ömür sayfasından! Yeni bir yaş daha düşürdü Baid kentlerin yağmurlarıyla Büyüdün dedi Artık ağla(ma) Hayatın elinde emekleyen çocuk değilsin Eylül bulutların yüzüne aks edip Yağarken semaya… Kapımdan an’a hapsolmuş anılarımı akıtıyordu Yerine bırakarak yenilerini Buruk bir gülümsemeydi Yaralarımın kırmızılığından düşen Gamzelerine hayatın… Ey hayat! Geçmişime iyi bak… Hayata doğduğum ay Ey eylül! Sonbaharın baş sultanı… Beni her yaşımda Mutluluğa doğuran Ömrümü bir kez daha adına sürmeye hazırım! Ve iyi ki hayatı senin kollarına bırakmışım! İyi ki doğdum acılarına hayat.. İyi ki doğdum mutluluklarına eylül /Mütenahi bir zamanın sonlarına düşülmüş sözlerdir bunlar/ Gözler açıldığında hayata bir kez daha Usanmadan ağladı çocukluğum… Eskiyen adına kahrolur gibi Hayatıma dönemediği yerini Özler gibi… Uzat çocuksu ellerini özlemlerinin… Ey eylül! Aç ana kucağı kollarını Güz güllerinin Bugün doğum günüm benim…