Anlık Görüntülerden

Kör bir ırmağın yordamlayarak yürü- düğü yerde şevke gelen toprak yay- dıkça yayıyor imparatorluğunu. Ateş- li isteğim hızını yenemeyen bir dalga- nın kend i üstüne yıkılması gibi yığı- lıyor üstüme. Sevgilimin apışarasına dokunduğumda ülkesiz rüzgarlar çev- rintisine kapılışım, bozkırda pişen bir üzüm gibi tadımdan çatlayışım kıllarından kılcal damarlarıma akın ediyor. Başım dönüyor, başım dönü- yor. Boşluğa gömülüyorum titreme- lerle. Gündelik kurdun içten kemirdiği söz- cüklerle yazamam. Düşük yapan an- lam imge kütüğünden siler kimliğini yoksa. Pılısını pırtısını toplayıp gider söz torbasından çıkacak dünya. Öğre- niyorum. Boşuna acı çekmiyorum de- mak. Eski bir çığlıkla uyanacak düşünden kent. Ter ve osuruk kokan yatak gibi metroya doluşacak insanlar. Kaça- mak bakışlarla yaklaşıp uzaklaşa- caklar, kimi yerde anlamlı bir kırıntı düşürerek kesişme noktasına. O kı- rıntıyı besleyecekler gün boyu anlam- sız buldukları, sevmedikleri işlerinde, tekdüze günlerinde. Birileri o kırıntı- nın şiirini yazacaklar bir yerlerde. Her şey silikti. Yarı kapalı göz, dil di- le isteğin alevini emerek öpüşen ka- dınla erkeğe her şey silikti. Varlığın yazısız yüzü yaptılar beni. Yanlarından geçerken toprağın imza- sız dilekçesi, zamanın kumsuz saati yaptılar; suyun şıkırtısız akışı, gör- meyen gözün bakışı yaptılar. Onlara baktıkça yeşerdi çölüm. İşte bu man- zarada görünmeyen, onlardan uzakla- şıp giden güzellik benim. Hız alıyor hız üstüne zaman. Toprak uykuda. Kan dolu damarları uyuşuk. Kaç kişi girmiş koynuna. O uykuda. Hız alıyor biz üstüne zaman. Aynı amansız yarışta akreple yelko- van. Terkilerinde çelişki. Taş gibi bir yürek emzirmişler. Düşmeye gör, uzatmaz elini o bitimsiz yonut. Çiçeğin tozu, arının balı balkır ya dölyataklarında kadınların, bir yanı yoksul çadırındasın ya dünyanın - her yan gömük- yaralı bir kuştur varoluş. Sürüngenliğe çöl, susuzlukta bulunan kırık testi. Dağarcıklar güdülme yük- lü, düşler küf kokulu. Kaçınılmazlığın eşiği, ki o en varılası, sarılıp sarmalanması adım ister atma- ya. Kalk ayağa söz. Alışkanlık, unutkanlık mı? Üstüne çöreklenmiş dağdır. Zorlu. Hantal. Ağrıyor gemsiz istemler her şeyin hep emeklediği evlerde. Sindirmeye duruyor zaman gelgitlere bırakılmış günleri. Üstüne oturup kestiğimiz dal oluyor boşluk. Dünya ateşler içinde. Yorgun değil ancak. İnilse gözeneklerindeki özsu- ya, yırtılsa gölgeler, değil mi, böyle birbirinden uzak başaklar kimbilir na- sıl yaylanarak taşırlar yumuşak dal- galarını ince ezgilerle odalara. Bir yanı bugünçağ, yarınçağ... Bir ya- nı tükenmenin yakarıyı harlandıran körüğü... Gündem: cinnetli yaşam! Ne çok yaralayan sözcüklerimiz var; kolayca yaralayan ve ne kadar az iyi- leştirenler! Bakışları çalınmış gözle- rimizinden başlıyor ilkin anlamın han- çeri. Dilden fırlayan ne ki! Sözcükler... Taşların altındaki nemde yaşayan güneşi görünce dörtbir yana kaçışan.. İlişkideki yaşlanma daha sınırına varmadan yaklaşmaya kısa ömür biçiveren... Açlığın bozkırında yükseltiyorlar duvarlarını; sinirlerin burçlarında pusuya yatıyorlar kaynar kanlarıyla. Sözcükler.. Bal kovanın- da arıya eşlik ediyorlar, şarkıların suyunda yunuyorlar. Dizelerin merdi- venlerinden bedenimizi indirenler on- lardır buğdaylarını saçarak: aşağı in- diğimizde elimizde kalan bir demet başak,damgasız yolculuk belgesi... Ancak ne kadar az bizi iyileştirenler. Tanrının asıl adı kuşkuydu. Pusulam- daki çılgın ibre yürüdü üstüne ustüne; canı acıyacak değildi ya gölgenin. Düğün türküsünü ağıt gibi söyleme- nin yönünden de sildi kendini sonun- da. Anadilime çevirmeyi öğretiyor şimdi her sevişmeyi,bedenime bir kertik zevkli ölüm olarak kazıyarak. Sesleri dokuduğum tezgaha göktaşı gibi düşürüyor yaklaştıkça sisler ara- sından netleşen dünyayı. İbremi sevi- yorum. Seviyorum onu, seviyorum onu, seviyorum onu...