Sevgili

Hayatı bilmiyorduk önce Sevgili, Islak bir kaldırımda, paçalarının kirlenmesine aldırış etmeyen, Yağmurun altında koşup oynayan, hayatı tüm yüreğiyle kucaklayan Yaramaz bir çocuk gibiydik ikimizde. Günler geçti, aylar geçti, büyüdük bir zaman sonra. Sonra üzüldük, sardık, sarmaladık birbirimizi. Hayata karşı bir türkü tutturduk gülümseyerek, Kimsenin bilmediği bir türkü... Ezgisinde denizlerin en iri dalgası, Dağların çıkılmamış noktası, Bildiğim bütün çiçeklerin en kırmızısı, en yakıcısı... En çok insanlara üzüldük, insanlara yandık ve ağladık, Ama en çok da yine onlara aldandık. Televizyonda gördüğümüz en uzaklardaki Çinli bir çocuğa ağladık dakikalarca, Dualarımızı gönderdik en sadesinden... Ayağından yaralanmış bir hayvana üzüldük, insanlar insanları öldürürken. Ruhu çamurla sıvanmış insanların yüreğinden, sevgi adına tek bir ışık görünmezken, Biz ne bir serçe kuşuna ne bir yaban çiçeğine kıyabildik. Yanlışımız buydu demek Sevgili... Umutlarım, yitirilmiş beklentilerim vardı hayata dair, Sevgilinin gül yüzü, ona söyleyemediklerim ve içimde bir çocuğun yaşama heyecanı vardı, En koyusundan. Yaşatmadılar! Çaldılar Sevgili... Güzellikler düşündüm alabildiğine, Hayalini bile kurdurmadılar, Kim vurduya gittik Sevgili... Hayat bize acımadı Sevgili... En acımasız yönlerini gördük hayatın. Bir kış gününde, bir köşe başında, Bize garip bir pusu kurdular Ve bizi beklenmedik bir anımızda Kendimizi tam da hayata hazırlamışken Sırtımızdan vurdular Sevgili... Sırtımızdan vurdular...