Zuhur

Kırılsın zamanın sesi bu gece Vurulsun hasretin zebanileri Ben dönerken, ellerim sonsuzluğun yüzünde Biliyorum, semaya erişeceğim bu gece Koşuyor hala kalbim deli Hırçın bir at gibi yıkıyor Bilmem daha ne kadar sürer İçimdeki bu bilinmezliğin nefesi Hatırlarmısın o ilk anımızı Saplanırken kalbime, zehirli bir ok gibi İşte o an kanattın avuçlarımı, ellerimi Işığınla kör ederken bedenimi Alıp götürdün benliğimi Ve bir daha asla vermedin geri Ey aşk Sen misin beni gecelerce yıldızlara mahkum eden ? Yazgımı sonsuza dek silen, değiştiren Sen misin söyle? Bana uçurumun rüzgarını hissettiren Kollarına hapsedip Her gün kendimden bir parça silen Unutamam kara gözlerini Açılırken o hain sarı güllerini Hala dün gibi aklımda Hala sessiz, solgun ve kuru Güneş batmış olsa da Zaman bir gün geri döner unutma Göçmen kuşlar gibi Ağlayan her yaprak Çiçek açar sonunda