باباطاهر

ببندم شال و می پوشم قدک را بنازم گردش چرخ و فلک را بگردم آب دریاها سراسر بشویم هر دو دست بی نمک را

نفس شومم به دنیا بهر آن است که تن از بهر موران پروران ست ندونستم که شرط بندگی چیست هرزه بورم به میدان جهان ست

به شو یاد تو ای مه پاره هستم به روز از درد و غم بیچاره هستم تو داری در مقام خود قراری مویم که در جهان آواره هستم

اگر آیی بجانت وانواجم وگر نایی به هجرانت گداجم ته هر دردی که داری بر دلم نه بمیرم یا بسوجم یا بساجم

الهی ار بواجم ور نواجم ته دانی حاجتم را مو چه واجم اگر بنوازیم حاجت روا بی وگر محروم سازی مو چه ساجم

دلم دردین و نالین چه واجم رخم گردین و خاکین چه واجم بگردیدم به هفتاد و دو ملت به صد مذهب منادین چه واجم

نمیدانم که رازم با که واجم غم و سوز و گدازم با که واجم چه واجم هر که ذونه میکره فاش دگر راز و نیازم با که واجم

به آهی گنبد خضرا بسوجم فلک را جمله سر تا پا بسوجم بسوجم ار نه کارم را بساجی چه فرمایی بساجی یا بسوجم

نذونی ای فلک که مستمندم وامو پر بد مکه که دردمندم به یک گردش که میکردی ببینی چو رشته مو بسامانت ببندم

مو که چون اشتران قانع به خارم جهازم چوب و خرواری به بارم بدین مزد قلیل و رنج بسیار هنوز از روی مالک شرمسارم

بوره ای روی تو باغ بهارم خیالت مونس شب های تارم خدا دونه که در دنیای فانی به غیر عشق ته کاری ندارم

همه شو تا سحر اختر شمارم که ماه رویت آیو در کنارم شوان گوشم به در چشمم به راهت گذاری تا به کی در انتظارم

شیرمردی بدم دلم چه دونست اجل قصدم کره و شیر ژیونست ز مو شیر ژیان پرهیز می کرد تنم وا مرگ جنگیدن ندونست

شوان استارگان یک یک شمارم به راهت تا سحر در انتظارم پس از نیمه شوان که ته نیایی ز دیده اشک چون باران ببارم

از آن انگشت نما ی روزگار م که دور افتاده از یار و دیارم ندونم قصد جان کردن به ناحق بجز بر سر زدن چاره ندارم