Düğün Cenaze

senle hiç başbaşa kalmadık ki hep boş bir kalabalık, senle hiç sarılamadık ki hep aşılmaz yabanlık kokunu duymak yasaktı ellerine dokunmak gözlerine sakınmadan bakmak seni sevmek yasaktı kendime bile itiraf etmek yasakken bu aşkı nasıl söylerdim seni sevdiğimi koluna takıp geldiğinde zayıftan bir esmeri anlatamam yaşadığım azab-ı makberi nasıl bir öfkedir içimde patlayan düşerden nasıl bir intihardır daha çok sarıldım hiç sevmediğim dünyaya daha çok sevdiğimi söyledim beni öldüren gerçeğe sana yalan üstüne yalan söyledim bir ölüm hazırladım ismini düğün koydum töreler vardı örfler vardı atalar vardı vazgeçemedim iyi niyet yeter sandım bir garip başımla bak çaresiz kaldım olmadı ne yapsamda sergün çamura saplandım istemedim hiç dokunsun bana dokundurmadım elimi tutmasını istemedim istemedim sokulsun yanıma biliyordum dokunsa solacaktım bir ölüm hazırladım adını düğün koydum çünkü; ben senin arkadaşının aşkıydım sen benim yasak elmamdın işte hepsi bu