Aşkın Dilbilgisi

Yazarken; Birbirine dokunmamalı kelimeler. Biri diğerinin elinden tuttu mu, Anlamsız olur keratalar. Şımarmadan, yerli yerinde olmalı hepsi, Ne kendini yakmalı, ne cümleyi devirmeli. Nokta da, virgül de duracağı yeri bilmeli. Özne gizli de olsa, Yüklem eliyle koymuş gibi bulmalı onu. Zor değil aslında hiçbirisi, Birazcık lisanı bilmek lazım, O kadar... Ya Yaşarken!.. Hayat, Devrik cümlelerle Devrilip giderken çoğu zaman, Düzgün cümleler kurma çabasıdır Sevgiliye her dokunuş. Ve her dokunuş, Yeni bir BAĞlaçtır düzelime. Tulumbayla su taşınır, Yüreğin yangınlarına Sevgilinin ellerinde. Ne ölümler yenilir, Bilir misin? Ne açlıklar doyurulur Gözlerin çilingir sofrasında. Bir kere dokunmayagör! Koskoca bir yaşam, Küçücük bir kelimeye sığdırılır İllüzyonist kıvraklığıyla. Aşk, Aksine tüm delilleri karartılmış Telaffuzu mümkün En güzel cümledir sonrasında. Başka söze hacet kalmaz, Sırada artık sadece o vardır. İlkin Unutmak, Sonra diğerleri, Usulca terk eder lügatını. Ve Sen Sevgili! En güzel cümlemin En gizli öznesi!! Zor değil aslında hiçbirisi. Hele dokunmak asla. İmkansızlıklarına nispet, Biraz cesaret, Birazcık da insanı anlamak lazım, O kadar...