Git Ama, Alışma Acıya

Yaran ince ince kanıyor bir adım ötedeyken yaşam ilacın bu yalnızlık, bu ölümüne gidiş neden? Acıya alışmak demiştim bir dizede kabullenmek yaralarını gidene susmak, gelene eyvallah demek baştan kaybetmek değil midir? Var mı ki, kabuk bağlamayan yara nasır tutmayan acı yanlışlarımızdır bizi biz yapan yarına bu ceza neyi düzeltir? Bilirim ben; bilirim hangi rüzgardan alırsın soluğunu bırak adın bilinmeyende yazılsın yabancılaşan ben değilim bu sokaklar küsüyor bana bir bir. İşte bu yüzden bana bilmediğim yerleri öğret yolculuğa hazır bir bavulun sevincinde bekliyorum; kapımı çaldığın gün hoş geldin diyeceğim... Sen şimdi, git. Güle güle!