Güne Ayla Başlar

Dünya, yaşayabile ye dururken daha Henüz anlamalarla sıra iken, geçti aha Ansızın olur durumla, beklenir beklenmez Bakmışsın bir sıra oluşla, güç yetmez de paha Sevinç eşecekmiş bu bağır Ne günün koynunda uyuklarım Ne çiçeğin boyunu anışla sayıklarım Duymuşum bir atıfeti lütfu müberra Kalmadı artık hevese erecek Ne sazla düzen tutacak bir ömür Ne de sefasına değin süreceğinden bir yayla Sevgili kızım, sevecenim Ayla Değirmen dönerken Ne gün batmış olacak; ne de şafağa, kıvılcım Ne hak olacaktır, girişmedikçe emek, payla Ne verilmedik sözler batar Ki günü yaşamadan, vaha Ne de ıstıraplar akşama yatar Usulü gereğinde düşürmeden fikri, kâha Ay düşer içime Güzellikler kaplarsa da kuşkular Parçalanırım zayla Uykusunu belerim, rüyasını elerim Buncayla başıma takılır halelerden ayla Uyanırım da bakarım, gün düşer peşime Artık tut ki, denişlerle, sayılan; sayla Alış verişledir geçer zaman, bir alırla; bir satar Hülya dizilir, yola konuşla hayali, hayale katar Ilıktan, sevinden tutuşur özler, bir akışta, niceye feda gözler Ya Rab! Sevinç olacak adam Hep böyle; hep böylesini (Ayla’sını mı) mi, özler?