Kayıp Düşler

Kaldırım kenarında bir çocuk gibi, düşlerini çiziyordu... sokak lambalarının soluk aydınlığında; yüzüne düşen ışık hüzmeleriyle gözlerini kısıyordu... toprağı delerken düşleri, gömülüp gidiyordu, o ise ardından bakıyordu öylesine... bulutlar gözlerini okşuyordu ya gündüz vakti, yağmur aydınlatıyordu ya yüreğini arındırıyordu ya benliğini herşeyden herkesten... semaya bakıp haykırıyordu ya yıldızları toplamak istediğini tek tek... okyanuslara isyan ediyordu ya... şafağın karanlığını yaşıyordu her dem kalbinde, gömülüp giden düşlerini özlüyordu onları arıyordu heryerde, geçmişini gelecekte soruyordu, geçmiş sevgileri arıyordu bir de sevmeyi özlüyordu... ilk kalp ağrısını arıyordu şimdilerde... o ilk sızıyı hissetmeyi özlüyordu ama onlarda gömülen düşlerle ve geçmişle gömülüydü artık yerin derinliklerine yitirmişti heyecanını, kalp acısını tıpkı düşleri gibi onlar da kayıptı artık, saklıydı herhangi bir yerin herhangi bir hücresinde...