Bahar Kız

Öyle özlemişti ki Kat, kat içine sinmiş kokusuyla Avunmuştu bunca zaman Gelirim dediyse gelir diyordu Ana yüreği ama Bir rüzgar esmeye görsün Burnunda tüterdi buram, buram Bulutlar inerdi yanına, ağlaşırlardı Onu getirsin diye güneşe yalvarırlardı Çapkındı Cemre Babası Havalımı havalı, su kadar güzel İki afetten geçmişti Geçmişti de, sade anasını seçmişti Deli fişek, çelik yürek Şubatın sonu bir sabah Düşmüştü anasının karnına Sıcacık olmuştu Toprak Ana... Dün gibi bebekliği Gülünce çiçekler açmıştı Badem ağaçlarında Önce üşümüş, ağlamıştı Sonra yine gülmüştü Kar ona şaka yapınca Tüm çocuklar gibi Ne kadar da güzeldi Kiraz dudak Çilek benli yanaklarıyla Ne çabuk serpiliverdi Ne çok yakışmıştı Leylaklar saçlarına Ve hemen nasıl da kapılıverdi Yaz yiğidi bir delikanlıya Hem de Haziranın ilk sabahında Sen üzülme gelirim ana demişti Giderken Bahar Kız... Şimdilerde Hissetti ana yüreği Haber saldı ağaca Yakındır dedi buluta Torun torba gelecekler diye Başladı hazırlığa...