Bu Şiir

Son ışıkları tükenmekteydi günün Akşam çoktan inmişti dağların ardına Seni düşününce gecenin koynunda Avuçlayıp güneşin son demlerini Koşmak geliyordu içimden yanına Nişan aldım gözlerimin menzilinde Dağlar, birer zor siluetti uzaklarda Dalga, dalga aşıp dorukları akıyordu Yaklaşıyordu gece şehre emin adımlarla Saracaktı beni de, az sonra teslim alacaktı Yoktun işte, gece yine sensiz yaşanacaktı... Sensiz dedim de Simsiyah delişmen bir atın terkisinde Koptu, koştu zaman inciden parıltılarıyla Sensizliğe dokuz doğurduğum saatlerde İki dağın arasından bir şiir doğdu senden Güneş toplamış bir bulutun süzülüşünde Heyecanımdan bakamadım bir süre Sonra aldım ellerime, öyle güzeldi ki Gözleri sen, dudakları sen, tıpatıp sendi Bastım bağrıma, uyuttum dizlerimde Seni yaşadım dizelerinde ve düşlerimde Şiirden film oldum seninle başrollerde Sensizlik dedim de bu sensizlikse... Sonra aydınlandı sahne Düş yorgunu bir gecenin Merdivenlerinden inerken gülücüklerle Ve sen gitgide çoğalırken içimde İşte bu şiirin kalp atışları sesinde Adamakıllı duyumsadım Sana can atışımı yüreğimde...