kelimeler arası kurduğum köprüler meğerse geçirmiyomuş kimseyi üstünden ! bende neden beni kimse anlamıyo diyordum sonra çok güldüm kendime…
kendini o kadar saklamışsın ki; nefesine evinin kokusu sinmiş fakat hiçbir ev sahibinin gücü yetmemiş seni çıkarmaya.........…
gecem sensiz oldu hüznüm yeterki senden olsun razıyım kemirsin kalbimi yolladığın keder yeterki gönlün benle olsun
boğazıma hüznün takıldı yutkunamıyorum taş kesmiş yüreğim ağlayamıyorum…