Alışveriş Yapan

Yaşlı bir kadınım ben. Almanya uyandığında Devlet yardımı azaldı. Çocuklarım verirlerdi bana arada sırada birkaç kuruş, ama pek öyle bir şeyler alamıyorum gene de. Bu yüzden daha az gider oldum eskiden her gün alışveriş yaptığım dükkanlara. Sonra aklımı başıma topladım günün birinde ve eski bir müşteri olarak her gün gitmeye başladım fırına, manava yeniden. İhtiyacım olan şeyleri seçerdim bir bir, her zamankinden ne daha çok alırdım, ne daha az, peksimetler de koyardım ekmeğin yanına, lahananın yanına da pırasa, ama hesabı çıkarttıkları vakit çekerdim içimi, karıştırıp küçük para kesemi tutuk parmaklarımla, yeterince param yok, derdim, başımı sallayarak, bunları ödeyecek, ve tüm müşterilerin gözleri önünde çıkardım dükkandan gene başımı sallayarak. Ve şöyle diyorum kendi kendime: Hiçbir şeyi olmayan bizler gibiler yiyecek satılan yerlerde görünmezlerse bundan böyle hiçbir şeye ihtiyacımız yok sanabilirler, ama buraya gelir de hiçbir şey satın alamazsak eğer haberleri olur hiç değilse. Çeviri: A. KADİR - Gülen AKTAŞ