Küçük İken Büyük İken
B Beyazit Mansur Yıldırım
0
Altın Yaprak
Babam küçükken başımı okşardı,
Küçükken düştüğümde kaldırır beni ;
Herşey yolunda derdi…
Annem gece sürekli odama gelirdi,
Üstüm açılmışsa eğer, yeniden örterdi,
Hasta olduğumda, sabahlara kadar beklerdi başımda,
Büyüdükçe kesildi okşamalar,
Büyüdükçe ben kesildi herşey yolundalar ,
Sabah kalktığımda, üstüm açıkda şimdi,
Hasta olduğumda, yok artık başımda bekleyen…
Aşk nedir bilmezdim küçükken,
Bir kız arkadaşım vardı adı aydan,
Beni evden çağırır, saklambaç oynardık birlikte,
Bir erkek arkadaşım vardı adı görkem,
Birlikte çıkardık dışarıya,
İki taş koyardık yola, karşılıklı top oynardık,
Gol mü değil mi diye kavga ederdik,
Bazenleri canım sıkılırdı, yağmur yağdığında,
Dışarı çıkamıyorum diye…
Üzülürdüm akşam babam eve geldiğinde,
Bana gofret almamış diye…
Büyüdüm…
Aşkı ögrendim.
Meğersem onun birde acısı varmış,
Bir kız arkadaşım var adını koyamadığım,
Kim daha gururlu oynuyoruz şimdi,
Bir erkek arkadaşım var kardeşim dediğim,
Arkamdan konustunmu oynuyoruz ,
Karşılıklı iki adam koyuyoruz kavga edelim die…
Şimdi yağmur yağsında, dertleneyim istiyorum,
Şimdi yağmur yağmadığında üzülüyorum,
Üzülüyorum babam akşam eve geldiğinde,
Bir gün ona bişey olacak da, gelemicek diye…
Meğersem ne kadar çok şey değişmiş hayatımda,
Şimdi ise bir soru var aklımda, küçükken mi insandık?
Yoksa büyüdükçe mi insan olduk?
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş