Sonbahar

Küçük bir yaprağım ben, elma ağacının dalında yaşayan. Küçük, yemyeşil bir yaprak. Tomurcuklanmış dalları bezeyerek yaşıyorum. Üşümesin diye çiçeğe duran tomurcuklar, onları sarıyorum. Peki ya beni kim saracak! Küçük ve yemyeşil bir yaprağım ben, gökyüzüne bakan. Güneş vuruyor yüzüme yüzüme, ışıkları saçımı okşayarak. Gözlerim kamaşıyor. Güneş vuruyor kavurucu; çiçekler yanacak. Gölge ediyorum onlara. Koruyorum. Peki ya beni kim koruyacak! Küçük ve cahil bir yaprağım ben, yapayalnız. Daha bir sürü yaprak var benim gibi. Görüyorum hepsini, dokunamıyorum. Bir tek rüzgar buluşturuyor beni onlarla, onlardan habersiz. Durduğunda uğultu, yine yalnızım. Bakıyorum çiçeğe, dokunabildiğim tek güzelliğe. Dokunuyorum ona, yanında olduğumu hissetsin diye. Dokunuyorum, hayat bulsun diye. Peki ya bana kim dokunacak! Küçücük bir yaprağım ben, en tepede. Alttaki yapraklar gökyüzünü görmek için uğraşırken, Ben toprağı görmek istiyorum! Sadece rüyalarımda gördüğüm, kokusunu hep içime çektiğim toprak. Bense rüzgarda özgürce sallandığını sanan, eli kolu bağlı tutsak! Kopup düşmek istiyorum toprağın üstüne, diğerlerine inat, Ulaşmak istiyorum özlemini anlamaya çalıştığım toprağa. Görürdüm oysa, dallar bu kadar sık olmasa. Aldırmayıp, çekiyorum kokusunu burnuma, En çok yağmurdan sonra… Islak bedenim ürperirken, kokluyorum içimi ısıtarak Peki ya beni kim koklayacak! Geçiyor günler, beni ağırlaştırarak. Güneş yakmıyor artık, Salınamıyorum rüzgarın ezgisine eşlik ederek Sarsıyor beni rüzgar, ciğerlerimi titreterek. Kavurucu sıcağıyla güneşin kurutamadığı bedenim kuruyor. Çatlıyorum… Susuyorum, kuruyorum, gün geçtikçe, Sararıyorum yağan yağmura inat. Rüzgar zorluyor beni, dalımdan koparırcasına. Bu kez tutunmak istiyorum, umurumda değil toprak! Yorgunum, bezginim… Bırakıyorum bedenimi, kendimden geçerek. Bırakıyorum ve uçuyorum bir süre havada, Bu kez tutsakça değil, özgürce dalga dalga. Daha net görebiliyorum diğer yaprakları, Onlar da birazdan düşecek. Görebiliyorum toprağı, solgun benzim çatırdayarak Alçaldığımı hissediyorum, hep görmek istediğim yere yaklaşıyorum. Az sonra o da beni görecek. Hızla çakılıyorum, üçte birim yok artık. Birden kararıyor her yer, son olduğunu anlıyorum Korkuyorum bu rüzgar beni yok edecek Kuruyan bedenim, pul pul olup dökülecek Bu muydu istediğim… Böyle miydi toprakla bütünleşmek… Hissedebiliyorum, Birazdan rüzgar uğuldamayı kesecek, Birazdan yağmur beni terk edecek Ve birazdan, bir insan üstüme basıp geçecek