İsimsiz

Kapandı binbir haykırışla içimde küçük kapılar, Her bir pencerede sürgüler sürüldü usulca Bir bıçağı çeker gibi yara üstünden, İncecik kanlar pervaz diplerinden süzüldü usulca. Elimde nerden gelmişse bir minik yaprak, Ağlıyordu bana bakarak, Duvardaki tüm resimleri kırmıştı birisi Halıda dev bir üzüntünün ayak izi. Bense içimde herşeyi yıkan bu fırtınaya. Bu beni bana hapseden yalnızlığa, Yabancı biri gibi bakıyorum. Gözlerimde yeni bitmiş bir kabusun , Yorgun ve şaşkın izleri, Sandığımdan eski bir umudu çıkarıp ters yüz yapıyorum. Biraz aralanıyor sürgüler, İncecik bir ışık demeti Vuruyor yorgun yüreğime, İlk-yeni yürek atışımı duyuyorum sessiz odada, Sonra bir ikincisi, üç-dört-beş.. Yaşamaya başladım. Cam kırıklarını süpürüyorum içimde. Ellerim kesiliyor biraz, Biraz kan yine, dayanıyorum Kolay değil yeniden dönmek yaşama, Bir fırtınayı atlatmak. Sonunda başladım yaşamaya Cam kırıklarını süpürüyorum içimde