Seni Yaşamaktan Dönüyorum

Parmak izlerimizi ışığa vuran, Boğulmaya mahkum bir gecenin yalnızlığına, Düşüyoruz, Yazılmamış, ne de okunmamış hiçbir sevdanın, Bir nefeslik çekimine dolanırken sabrımız, Üşüyoruz, Bütün yapabildiğimiz, Aynı dizelerde sabahlamak olacak, Herkesin uyuduğu tüm geçmiş zamanlarda, O hiç kimsenin farkına varamadığı dipsiz odalarda, Sen üzerini örteceksin düşlerinin, Geceler duman, Bekledikçe başucunda sanki, Sanki hiç geçmeyecek zaman, Herşeyi fazlasıyla yaşamış biri gibi, Ve bir gün, Herşeyin yaşanmışlığı ile kalması faslından, Ardımıza birşey bırakmayacağımızı, Koparılmış, Farkında olmadan umut dedikleri, O en büyük sınırsızlığı devrederken her yarından, Bir daha, Aklımıza bile gelmeyecek olan, O yıldızlı geceleri, Ve yazılmış son mektuptan ezberleyerek her satırı, Yeterince sen olamamak korkusu saracak beni, Arınmış yüzlerin, Kendini boy aynasında hiç görmeyen, Tılsımlı bakışlarından çalarak göz açıp kapanası sabahları, Kent'te toplanan isimsiz hüznün matematiğinde, Serseriliğini yokuşa vuran bir sevdanın, Oturup saçlarını örmek kalacak geriye, Gün gelecek, Gün üstüne, Yokluğun direnişi olacak cümleler alışkanlıktan, Yine kar yağacak eskitilen düşlere, Basa basa, İz bırakmaksızın geçecek dudaklarından bulutlar, Kimbilir kaçıncı kez birbirine benzer, Kim bilmez, Sevdalara ayaklanacak göçebe suskunluklar, Dayanmak için hani, Öteleyerek ömrü, Dayanmak için halen kırık kaldırımların kenarında, Sessizce bekleyişine aldırmaksızın yorgun, Belki bir gün, Okunur diye sana yazdıklarım, Söylemeye, Utandığım kelimeler kervanından, Sarınıp uyumak için kendi başıma, Tarifsiz, Ulaşamadığın sevdalara umman, Vasfında ayarsız her ruhtan, Yazılmamış kalan, Beklemese ölüm başucumda, Sanki geçmeyecek zaman...