Yaşamı İnkar...

bir ben öldüm ankarada bir de tanrı ağladı dün gece... umudun tükendiği, çaresizlikle kesiştiği sokakta başladı feryatlarım sesim geceyi ikiye böldü yaşam bahçemin çam ağaçları eğdiler dallarını toprağa üzerlerine kar düşmüş gibi... hava soğudu fırtınalar çıktı, depremler oldu gök yarıldı, siyahlandı heryer... çığlıklarım serseri mayınlar gibi yuvarlandılar devirdiler meşeleri, ezip geçtiler sürülmüş tarlaları şiirlerim uçtu gitti kağıtlardan özgürlük tadında kılıç oldu, silah oldu kelimeler parçaladı değdikleri yerleri apansız kaçışların sonu, meşalem sönecek belli! . . . koma halinde vücudumun her yanı ne dilimin keskinliği, ne gözlerimin inkarı, ne de yazan ellerim. . . hiçbiri engelleyemedi ölümümü ben ölürken bir tek tanrı vardı ki. . . beni gözyaşlarıyla uğurlayan tanrı yağmur oldu, sel götürdü beni doğmamışların yanına. . . bir ben öldüm ankarada bir de tanrı ağladı dün gece . . .