Bir İt Ve Bir Çöpçü

Mutluluk uzaklarda kömür çocuk görüyorum Ölüm ise ensemizden hiç ayrılmadı kaçışımıza dakik kurulmuş Gece olur çıkmaz düşüncelere saplanırım Denizi, yakamozu görürüm, mavi bir yosun düşlerim Hep geceleri kaçışırım hayattan O ise ilmek olur boynuma dolanır En zifiri yerlere adımı yazarım Susma diye kendine yaşa diye Ve her köşede devriyelere çakışır kurtuluşum Ve hep yarın için ve hep bir güneşin doğuşunu Ve hep her zaman yârimi görmek uğruna kurtulurum Nerden bilebilirdim ki yarınımın, kurtuluşumun Bir uyku kokusuyla bölüneceğini Evet, yârim uykuda ben sabaha uyanmaktayım Ve yine bir bank, sebepsiz akan gözyaşlarım Öfke kusan bakışlar, titrek ama tek vücut Her adımda bir siren sesi dur demekte ayak seslerime Bir karanlığa hoşça kal demek ne kadar güzeldir bilemezsin Bilemezsin kömür çocuk Üşürken ellerini tutmak bir çöpçünün Ve bir ite sarılmaktır soğuktan kurtuluş Aslında niyet kurtarmaktır titreyen iti ölümden Oysaki ben korkmazdım hep çakışırdım ölümle Hepte son kurşunumda vururdum Hiç şaşmaz beşini kesin ıskalardım Yalanmış her şey, ölüm bile Bak oda teslim oldu Çatık kaşların arasından sıkılan bir kurşuna Geceyi içerdim, korkuma sarılırdım Ve hep çalar saat olarak kullanırdım rüzgârın çığlığını Çöpçü ellerini cebine kor ardına bakmadan gider İt şımarık burjuva kimliğine bürünür Ayağının birini kaldırarak "ç"işlenirdi avuçlarıma Ve sömürgesine devam ederdi banklara arasında Bense kaçışırdım idam sehpasından, dandiklerden, teslimiyetten Ve bir duvar çıktı önüme, belli ki çıkmaza girmişiz Deniz gardaşımın son bakışını Yılmaz'ın paltosuz çirkin yüzünü Nazım'ın susturulmuş suskunluğunu Ahmet'imin kırık sazını Ve kendimi gördüm duvarda Meğerse boşa giden kurşunların adresini kendimiz çizmişiz Ve hiçbirimiz bilemezdik ıskaladığımız kurşunların bize isabet edeceğini Kendimizi yok edeceğimizi.