Umudun Direnci

Biz bu kentlere fazla geldik galiba, Sığamadık sanki. Ya da bu kentler bize sığmadı gibi... Artıkça mağdur ordusu. Hâlâ yalnızız, hâlâ silik... Bu ne sessizlik!.. Ölü toprağı serpilmiş sanki, "Kalmışız kırık bardaklar", "İçilmiş sular gibi"... Söylenecek çok şey var biliyorum. Yutkunuyorum ama söyleyemiyorum. Kısa devre yapıyor kalemim, Dizelerse Angina Pectoris... Oysa her şey umuttan beslenirdi. Bu yüzyıllarca böyle gelmişti. Yaşam ustaları AŞK demişti, UMUT demişti... Umudu yeşertmeliydi hep, insan Tüm olumsuzluklara rağmen, Onurdan, ahlâktan taviz vermeden... Yüreğini burksa da hüzün, İçinde patlamaya yüz tutsa da Deli mayın Ele karşı solmasın yüzün... Bu bir duruş olmalıdır, Bir yaşam felsefesi. Bizim için. Ve.. Sanki seni anlatıyordu, Bir inancın yüceliğinde buldum seni söylemi. Sonsuz inanç, sonsuz ahlâk, Hesap soracak kimse yoksa Değerlidir ancak. Her şeyi alabora olmuş, Bu toplumda. Değerlerin kaybolduğu Bu kargaşada. Ağır kalabilmek, Hafiflerin arasında. Umudu, "Godot'u Bekler" gibi beklerken, Düşlerin un ufak edilmişken, Bin kez budanmışken alınterin, Yine de çiçeğe, meyveye durma isteği inancın, kavganın doruklarında bulmak SEN'i Doğrusu böyle bir dönemde şaşırttı beni, Bu insanlık erozyonunda, "Hâlâ böyle insanlar da varmış dedirttin bana" Ve SEN Hesapsız, çıkarsız, Hümanist tavrınla; Yaşam denen armağanı, Hakediyorsun doyasıya...