Zaman

Sen kışın ağlayan kara gökler gibi Benim hiç sönmeyen kalp yangınımdın İlk baharda yüzünü anımsatan çiçekler gibi Bir ufak dokunuşta solmamalıydın Günler ayları kovalarken zamansız Bir gece hüznüyle şiirlerime girdi zaman Ben onu titreyerek kovalasam da apansız Yetişilmez bir hızla geçiyor zaman Koşsam da uçsam da sarılsam da eteğine Yüzüme savuruyor bir kara deste duman Ağlarken akan gözyaşlarım gibi Bir kırlangıcın gözlerinde düğümleniyor zaman Banklar yatağım oldu, yıldızlar yorganım Ah şu zalim geceler ne de yaman Yıldızlara ulaşıyor her gece feryadım Bir yarış atı misali geçiyor zaman Islak bir yorgan gibi üstüme örtüyorum Kıyısında bir tutam yosun, inci ve mercan Karanlığı gün gibi alnıma yazıyorum Ve bir yıldız kaymış gibi geçti zaman...