Duvarlar

Bir sigara yakarım gecenin boşluğuna Üflerim içimdeki dumanı sessiz sessiz Karanlık manzaramda parlayan yıldızlar Tepeme çatı saçağından damlayan yağmur Soğuk soğuk yüzüme çarpan rüzgâr Nasılda özetliyor her şeyi, herkesi Öyle yürüyorum boş boş, düşüncelerle kolkola Bu kadar mı zormuş hayat Kulağıma fısıldar bendekiler beni Yanından geçtiğim duvarlara fısıldarım ismini Nasıl olsa her konuştuğum duvar değil mi Nasılsa her konuşan benle duvara demez mi Yapma burhan yapma Her söyledikleri ruhumun soğuk duvarlarına çarpar Sanki bomboş odalardaki sesler gibi, Yankı yankı, yok olur sonunda Fısıldar kulağıma soğuk duvarlar Ben duymam artık, kör olmuş ruhum Anlayamadığım sözler geçer içimden Sanki yabancı bir filmi izliyorum Dublajsız, alt yazısız Figüranlar geçiyor, sahne sahne, kent kent Replikleri sıralıyorlar uzun uzun Programlanmış hareketler, planlanmış yaşamlar Kör olmuş ruhum, anlayamam Öyle yürüyorum boş boş Başka kentlerde, başka sokaklarda Başka bedenlerde bambaşka oluyorum, her geçen gün Ruhum ölüyor, ben ölüyorum Bedenim durmuyor, ben durmuyorum Gidilecek bir sürü yol Söylenecek bir sürü yalan var daha, Şişe dolu masalarda atılacak bir sürü kahkaha Ve biz bile bile, göre göre Gireceğiz her bir yola Veremediğimiz mola sancısıyla, aşacağız dağları Yeni yerlerde yeni duvarlar bulacağım uzun uzun Yanından yürüyüp geceler geçireceğim Ve fısıldayacağım adını Benle konuşan konuşmayan tüm duvarlara