Kalemimin Karasında

Kağıtlarda kalemimin karasında Acılarımı döktüğüm şiirlerde değil Hayatımda yaşa istedim Vazgeçtim yazmaktan seni Şiirlerime hapsetmekten İçime atmaktan Kağıtlar üzerindeki anlamsız kelimelerden Vazgeçtim artık Hep karşıma duvar gibi çıkan Artık inandığım tek batıla kaptırdım seni Seni de yazdım sen de gittin Yıllarca kalacaksın kağıdımda kalemimde Uykular böleceğim yok yere Anlamayacak yüreğim anlayamayacak Niye yazdım diyecek onlarca kez kendine Niye görmedi gözlerim diyecek Vazgeçtim yazmaktan artık seni Kağıdımda kalemimin karasında değil Başkalarının olmadan başka yüreklere dolmadan İçimde yaşa istedim Benim ol benim kal sadece Vazgeçtim artık seni yazmaktan yüreğime Gitmişliğine kabullendirdim kalbimi Benim olmayışına inandırdım yalanlarla Seni istedi bir gece çığlık çığlığa Şarap verdim ta boğazına Sarhoşluklarla boğdum yokluğunu Seni istedi bir sabah uyandığında yanında Tıpkı öpücüklerinle uyandığı sabahlar gibi Sokaklara vurdum bu bedeni Yeniden gizledim boş bedenler arasında Ve sonunda yine vazgeçtim yazmaktan seni Her gece vazgeçtim her sabah yeminler bozdum Tıpkı her gidişinde gel dediğim gibi