Zamanı Kaybeden Kadın

Zaman durdu Keskin bir bıçağın Sivri ucuyla kanatırcasına Saplandı yitik etime, Bir ceviz kabuğu Nasıl sallanırsa Deli bir denizin dalgalarında Öyle savruldum Zamanın olmadığı bir anda Zamansız ayrılığına... Durdu zaman Artık ne umudun tatlı sağanağı Islandığım, Ne de ince sızısı ızdırabın... Durdururken zamanı gidişinde Duygularımı da dondurdun... Kordon boyunda ürkek adımlarım Sana çıkmıyor ki sokaklar... Vapurda martılarla dertleşmiyorum Köpüren dalgalarla dost Tenimi yakan güneşle sırdaş O l a m ı y o r u m... Eksiğim ben Zaman yok... Ayrıksı bir çiçeğim artık Rengi olmayan Kokusu yabanıl Yitirince zamanı Tarlanın birinde unutuldum Göz pınarlarımdan yapraklar dökülüyor Bilmiyorum günde kaç tane Zaman kayıp... Şarap kadehlerinde kayboluyorum Unutmuşum çok iyi bildiğim yüzmeyi Boğuluyorum... Elinin değdiği kadehi Hatırlamaya çalışıyorum Olmuyor... Zamanla beraber Dünler de kayıp... Öpmelere doyamadığın Dudaklarımı arıyorum aynalarda Hoyratlığım dikiliyor karşıma Kanatıyorum acı bir hazla... Sana uzanmıyorsa Damlayan kan olsun ucunda... Kırmızıya bulanıyor acım Kör bir karanlıkta Gece miydi gündüz müydü Bilmiyorum Zamanı da götürdün sen yanında... Kavgalardayım kendimle Bir yabancıyı yargılar gibi Suçlar yüklüyorum İdam ağır geliyor Müebbet diyorum cezama Sonra Zamansızlığım geliyor aklıma O an dar geliyor bildiklerim, Zamanın olmadığı bir ceza biçiyorum Bu hırçın kadına Geçmişsizliğe ve geleceksizliğe mahkum ediyorum Usulca...