Böyle Yaşayamazsın...

alabildiğine yalnızlık kokan sulara atsam da kendimi nafile ne bu hasret temizlenir içimden, ne nefret ne de sonu gelmez bu tutku zincirleyip cehennemde yaksam da kendimi faydasız ne sonu gelmez yollar tükenir ayaklarımda ne de aşılmaz dağlar toz olur avuçlarımda bilirim sen hep o yerdesin gururlu, mağrur, dimdik ayakta kamaştırsan da gözlerimi, yaksan da ellerimi ulaşmak isterim sana ama söyle! insan ölümü içtikten sonra dirilir mi? çöle kar yağdığı görülmüş şey mi? sen farklısın! tutkusun öteden beriye, baştan sona hep aynı sen ölümsün! bırak da bu beden aşka gömülsün bir küçük ışık bile sızmıyorsa içine katlanabilir misin karanlıklara? sor kendine kırıkları bütünleyemiyorsan bir türlü kör düğümlere dönmüşse aklın uçurumlar gibi korkular büyütüyorsa ruhunda boşluklar esir almışsa ruhunu "kuşku"lar "belki"ler "acaba"lar sustur kalbini böyle yaşayamazsın..!