Dede Korkut Sisifos'un Köyünde

Yiğite yiğit olmak yaraşır, Yiğitlik taslamak değil, Han’ım! Yiğit olmak da, pusatsız adem yanında Pusatından hicap duymaktır, Palanın ucunu göstermek değil, şahbazım! Budur töresi, bahadırlığın. Silahı omzundayken yiğidin, Obanın seçilmiş beyleriyle Ya, ana bir, baba bir kardaş gibi, Yolu bir, izi bir yoldaş gibi danışmak, Ya da taş gibi susmak Düşmez mi, yiğide? İki kardeş dilleşirken meydanda Birine gözünü kırpman, Hee, deyip cesaret vermen, Ötekine hançer göstermen Sığar mı bahadırlığa? Diyelim ki, edepli edebinden, Yüreksiz korkusundan pustu da Sesini kısıverdi bugün; Sessizliğin çığa dönüşüp yarın Tepene inmesinden korkman mı? Diyelim ki, bugün kılıcın zoruyla Köylüye hükmün geçirdin, Kapıları kapadın, yolları kestin, Obanın başına da, deli Hatçenin Bez bebeğini diktin Han diye; Peki, gülmekten kırılmaz mı buna, Komşu köylerin kızları, kızanları? Gülerse kime güler el, gülerse kime Güler yolda yolcu, mezarda ölü Ve ana karnında daha doğmamış bebe? Köyde bir yangın çıktı diyelim, Kundakçıyla bir imecen yoksa, korucu başı, - Ki bu elbette düşünülemez - Dişini gıcırdat, saçını yol, tamam! Ama, uyar mı, koç yiğitliğe Tutup karargâhı köye indirmen? Sana dağda kovalamak düşmez mi Çakalı da, domuzu da, eşkıyayı da? Beş tuğlu bahadırları da katıp yanına Kırk yıllık itfaiye çavuşu gibi Senin yangın yerinde işin ne? Hadi bunu da geçtik, “Başka yerlerde, başka Yangınlar da çıkar haa! ” diye konuşuyorsun; Oldu mu şimdi, a Han’ım? Sormalı değil mi ama, Kundakçının niyeti başka nedir ki, Dedirtiverip bunu havasa Ortalığı telaşa vermek değilse?