Kendime Gecikmiş Öğütler

kağşamış duyguların üzerine kurulmuş gösterişli türbeler olmasın yazdıkların! ne, insanların ölümden ödünç aldıkları erdemle sadaka çanağına bir şeyler bırakıp geçtikleri tapınak avluları gibi soğuk, ne kışlalar gibi intizamlı olsunlar, ne de, herkesin birbirinden yüzünü ve ruhunu gizleyerek girip çıktığı ‘o bildik sokaklar’ gibi tende kalabalık, ruhta ıssız mı ıssız... ne çarık, ne postal, ne artistik paten giyinsin mısraların! çıplak ayakla yürümesini bilsinler buz, köz ya da diken üzerinde; gösteri için değil ama, dikenden, buzdan, közden can almak için, can. kanatlarının ağırlığından rahat yürüyemiyorlarsa, şiirlerin, karada gönüllerimizin yükünü çekerek yukarılara, bölük bölük turna sürüleri gibi geçip gitsinler taze biçilmiş çayırların üstünden! yanaklarımızı serinletsin gölgesi, o bin pare kanadın! sinelerimizi serinletsin rüzgârı, harabelerimizde uğuldasın, gönlümüzün tellerini tınlatsın, rüyalarımızı döllesin! ve hafiften hışırdatsın sayfalarını gün gün çevirip geçtiğimiz yaşamak kitabının! yunus sürüleri gibi geçsin, mısraların, bazen de! yahut daha küçük, daha süslü balık sürüleri gibi gündelik öykülerimizin içinden, derinlik ve ışıma bırakarak peşlerinde.