Komşular

komşunun bahçesindeki bababula ağacı ahbabım olur kendisi gözlerini kapayıp başını göğe kaldırmış, hüzünlü bir ezgi mırıldanarak rüzgârda nazlı nazlı sallanıyor. ahbabım olur kendisi. bababula ağacının dalına tünemiş Gülizar ve sevgilisi... bunlar iki alacakarga, iki de yavruları var yuvada, uyukluyorlar alttaki dalda; ahbabım olur, iki çocuklu bu karga ailesi. hava da bir soğuk bir soğuk ki, rüzgâr bir haşin bir haşin esiyor ki! yağmur kararsız, mevsim kararsız, kara çevirsin mi, çevirmesin mi? soğuktu, kardı, kıştı... ahbaplarım olur bunların hepsi! ağaç, ağacı sallayan rüzgâr, ıslatan yağmur, ağacın mırıldandığı ezgi ve hüzün, her şeyin üstünden akan, onlara dokunmayan, bu, beni yaşlandıran zaman. ahbaplarım olur, ahbaplarım, bunların hepsi!