Poesie Demoniac

Bir insan boyu yukardan geçiyorum toprağı, Dünyanın ışığı arkamda kalıyor hep: Yanlışlar ve doğrularla boyanmış dünyanın. Şeylerin titreyen örtüsü üzerinde Dayanmak ve durmak bilmeyen 'Düşünce'yim ben. Çıplak kuru bir kemik, Üzerine söz yazılmış deri, İnsan beyniyle beslenen ejderim. Saf olmayan, Ama saflığa çağıran sanat, Acı veren tutkuyum, Maskeler çizen sözlerle. Yüzlerin ve maskelerin birliğiyim. Kusursuz bir cinayet tasarlar gibi Ölçerek atıyorum adımlarımı. Dokunduğum şeylerde, Bozduğum sûretlerde Yok ederek parmak izlerini Küçük, sıradan hayatımın. Varım, çünkü yoğaltıyorum dünyayı. Kader yetişemiyor bana: Çünkü tırmandığım yolları, Çıktığım her zirvede zekayı O örümcek ağırdan merdiveni Dönüp yukarı çekiyorum hemen. Ve arkamdan üst üste koyarak Güzel ve çirkin demeden milyonlarca hayatı Tırmanıyor kader, Hatır gönül dinlemeyen avcı, Almak için boynumu kıran ipten Ta burçlara astığım Bu cansız silueti.