Anlaşılması Güç Bir İnsanlık

Başlarlar uykuda uyanmaya karşı dağlara bakmaya Şehir canlarına okumuş alınlarına bir kara vurmuş Daha çocukturlar ve anlarlar havanın yumuşamadığını Babaların bayramlarda evin arka odalarına kapanıp İlkin camları açıp Bir dilim ekmeğe baktığını Daha da anlarlar Ailecek gecelere doğru tırmandıklarını zamanı Sanki gün geçtikçe düşünceleri kocamanlaşmaktan Anne yine birdenbire şiş ve sağa sola yalpalayarak koşmaktadır Nasıl başlarlar anlamaya: Acaba kalkınca pencereye yaslanan çocuk Hareketi içine kapılır ırmakların Bu elini sımsıkı tutan babandır Hayata tümsekleri sarsmadan geçmesini tenbihler Çocuk bu yumuşak sesin üzerine boylu boyunca uzanır Hafifçe kısılmış sesi Dikkatli ve kaçırmamaya çalışmaktadır Fakat yıllar çoktan uzaklaştı Boş tarlaların susuz ağızları göründü Ve şehir Yeniden arabalar insanlar Kornalar büyük ve kalın Su torbasının içindeki canı ürkütüyor Baba dalgın ama geçişleri anlıyor Ve denebilir ki Orada çarpıntıların arasında Açıp ellerini ışıklı sabahlara Yemek saati ne de Başının üzerine uçaklar asılı Bir Afgan köyü saati Biliyorum hakkımız yok kalplerine Öyle uzaktık hiç ağlamamış seslerinden