Çocuğan

bu bir geç kalıştır. akşam duruşlarında alna vuran ürpertinin direklere benzeyen düzenli gizlenik adamında bir kadın bir geç kalıştır taş kapıdan ürkek bir güvercin aşağı sokaklara uçuşan saçlarıyla ilk akşam vuruşuna kadar ardında gizlenir bütün seslerin bu koşu büyür elbet geçmiş bilinen çehreler sırasından açıkça saçları belirir bir gözleri bakar dudakları gizlenir ağzına burada yoğun bir savaştan inmek gerekiyor Taşlarla koşuyu en yakın sonuna örtmeli güçleri buğudan atları kırbaçlarla kavga gider yol uzayınca bitirir şarkıyı şapkayla şaraba sabahsız uzanan ellere bir keklik dimdik bakınır bir kazanca dokunur aklıyla Dünya sırtına çevrilmiş hamalın yorgun kalkışı şehrin torbalanmış sıcağına kalabalık bir şaldasın arkandan bir şovalye gelir üzgün ve eski zincirlere benzeyen yanlışlarıyla tutarsa kolunu özgürlüğüne tutar sen savrulup gülmektesin dağı anlarım durur kızmadıkça dağılır buzlar yolları kesilince akla dümdüz demir atıp ancak durulan sedirsiz taş kapıda sevecen gezdirir ellerini sürdürür çocuğan çağında sürmeli açar ordularını sevgilimdir kurar çadırını bir tiyatro kahvesine altıncı kata bir denize yükselir anlatır haftalarca telefonda susta duran kapıda bir saat vuruşunun önünde silahsız duran serçeyi sen bir şehir açsında çevrilensin bu koşan eski ve solgun Aşkın ikinci serpilişin bir yüreğe tuzaktır adını bildirmek ama bir şarkıda geçer adımız sahipsiz vuruşuyla ispanyolun biri bir balıkla yan yana sorulur barıştıramazsa bizi denizler adına ne duymuşsa hepsini çizdirir ve üzgün bir kalkışla çıkar karşımıza