Vakit Sarı Tunç Kara Demir

İnsanın delikanlılığı üzerine konuşalım Parmağıyla bir zincir sallayarak geçiyor önümüzden Bu bir müzik De ki balyozlanan kaburgalar İşkence odaları hayır diyorum ki Kulağımızı dayadık mı kumluklarına Kadırga kırıkları deniz dibi fısıltıları Elbette bu suçları Bu suçları Bakın nasıl utanıyorlar İnsanlık bizde kalsın fakat Allah Onları sorguya çekecek Bir zebani düşünemeyiz daha Dünyaya ait beş duyumuzla Ateşi bilemeyiz daha Dünyaya ait beş duyumuzla Bir adımını bir iskele gibi şöyle uzat Bir hesap yapıp durduğun belli Ara bakalım çölleri Boynunu kütürdetip gezinen bir kutup ayısı ol Eşle bakalım geleceklerin çulunu patırtısını Şöyle bağıracaksın Kala ölüm meleğinin vurmasına bir vakit - Bana bir kaldıraç bulun Gücüm orta yerde görmenin tam sırası Derken Oğlunu görmen bir baba gördüm Açılıp duruyor gibi kafatası Elleri gidip kapanıyordu başına Saçları incelip savruluyor tel tel Rüzgar mı var mezar mı uğulduyor Pek sesli bangır bangır selviler Güneş öğle vakti sarı tunç kara demir İşte geçti gitti bitti Göçmen kuşlar gibi zaferler naralar Gök bir zaman oldu boşaldı Sırtın eğik başın kambur Birbirine birşey soran bakışların Parkta ateş parkında Arasında apaçık açılan defkerlerin Hayat bunu ilaveten yanımıza koydu Bu bilgi sağlam Ne vakit bilmem Çıkar kurt başı korkunun Çıkar havlı başı recanın Üstümüze diker bakışını