L'inverno (Laforgue)
C Camille Laforgue
0
Altın Yaprak
L’iver es revengut tout heirissat de glasso;
Lou soulel e la luno an lous pelses jalats,
Saturno e Jupiter se soun enmantelats,
E Mars, tant frejoulet, tremblo jout sa couirasso.
La terrò, de coutou, se vei tapa la fasso:
Lous aubres an sous peds per la frejou pelats,
Dins soun leit hivernenc, lous flumes acalats,
An perdut lou poudé de se chanja de plasso.
Que poudriò te manda dins aquelo sazou,
Amic, per n’adoussi la tant grando rigou?
Moun cor, qu’a soul de fioc dins touto la naturo.
Pendent las lounguos neits, plegat sus toun burèu,
Dins toun travai ardènt, el sera toun flambèu.
Sera toun refaudis al temps de la frescuro.
.mw-parser-output .sindes{display:inline-block;height:1em;text-indent:0}.mw-parser-output .sindes>span{position:absolute}.mw-parser-output .sindes>span:first-child{left:0}.mw-parser-output .sindes>span:nth-child(2){right:0}(S.º D.º di Quarante (Hérault)(Tres sounets quarantens).
Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş