Bir'den Bir'e - Hiç Kimse Üzülmeyecek 1

Hiç kimse üzülmeyecek, hep bende bir sır olarak kalacaksın Bulutlarla bezenmiş bir dağın doruklarındaki yalnız bir kardelen gibi Tüm gücüyle yarıp o bembeyaz karı, görmek için ışığı Ve kucaklaşmak için güneşin sıcaklığıyla Rüzgarların yaktığı ağıtlar bile dindiremezken bu özlemi Hiç kimse bilmeyecek, öleceğim bir sonbahar mevsimi Hiç kimse üzülmeyecek, bilmeyecek çünkü hiç kimse Ümitlerim olmadı ki hiç, teninde bir esinti olayım Ne seni çalmak amacım, ne de düşlerini Sen hayallerinle mutlu ol, içinde ben olmasam da Bembeyaz kefen gibi sarsın beni bulutlar Karlar eriyecek bense toprak olacağım nasıl olsa Hiç kimse üzülmeyecek, çünkü ben bir teraziyim Bir kefesinde ben, dostluğum, aşkım ve sevgiyim Ben çökerken tüm ağırlığımla bir kefede Karşı kefesinde ise bir boşluk ve koskoca bir hiçim Ve düşerken sonsuz uçurumlardan düşer gibi Sakın üzülme, diğer kefede seni yücelteceğim Hiç kimse üzülmeyecek, sadece ben bileceğim Rüzgarların savururken beni şikayet etmeyeceğim Yar koynunda söylenen bir türküdür yaşamak Umutsuz yaşamaktansa, yeniden doğup başka bir baharda Yeniden, yeniden, yeniden deneyeceğim Hiç kimse olmayacak, yalnız seni seveceğim.