Deprem

Deprem genç, yaşlı demiyordu Yüreklerdeki acı dindirilemiyordu. İşte bizim kaderimiz, alın yazımız Ölenlerin çoğu hemşehrimiz akrabamız. Mutlu, huzurlu yaşarken insanlar evinde Herkes şaştı bu amansız felakete Sokaklara döküldü tüm Türkiye. Deprem aniden sarsınca her yeri, Bir korkun kapladı içimi. Yıkıyordu tüm şehri, Enkaz etmişti bütün evleri. Çığlıklar karışıyordu, yıkılma seslerine; Çöküyordu her şey insanların üstlerine Unutamıyorum o dakikaları Elektrikler kesilmişti, telefon hatları kopmuştu. İnsanlar karanlıkta belli belirsiz kaçışıyordu. Bazıları ölüme, bazıları ise hastaneye Bazıları da sil baştan yeni bir yaşama. Unutamıyorum o dakikaları İnsanlar ağlıyordu korkuyorduk Binalar çöküyordu, hava soğuktu Titriyorduk hepimiz Her yer zifiri karanlığa bulanmıştı Burnumuza yıkılan binaların, Çimento kokuların geliyordu. Unutamıyorum o dakikaları Telefon hatları kesilmişti. Cep telefonları kilitlenmişti. İnsanlar bir an olsun, Sevdiklerinin kıymetini anlamıştı Hayatın ne kadar tatlı olduğuna Tanık olmuşlardı. Biz yarının büyükleri, Yaşatmayacağız o günleri.